" สักวันหนึ่ง ลูกหลานเรา จะต้องไปหาดูพระเครื่องที่สวย แท้ ดูง่ายในต่างแดน "

ทำไม ท่านถึงต้องนำพระเครื่องที่เรารัก เราชอบ เรามีความศรัทธา เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว
ไปส่งให้ใครก็ไม่รู้ ที่ถูกอุปโหลกกันขึ้นมา เอาก้องจิ้มๆ2ทีแล้วก็เงยหน้า บอกว่าไม่ดี ไม่ไช่ ไม่ถูกพิมพ์ เนื้อไม่ถึง หรือไม่ก็ "เคาะ" ถ้าเล่นแบบนี้ผมว่าไม่นานหรอกพระเครื่องดีๆจะถูกทำลาย สูญหาย หรือไม่ก็เข้าไปอยู่

กับเศรษฐีหมด "ถ้าแน่จริงเอาของแท้ของจริงมาเปรียบเทียบกันเลยดีกว่า " ชาวบ้านจะได้รู้เรื่องบ้าง อย่างพระสมเด็จฯนี่ก็อายุตั้งร้อยกว่าปีแล้ว เนื้อพระแทบจะกรายเป็นหินอยู่แล้ว คุณท่านก็ยังบอกว่า" เก้ "อย่างนี้ม่ายหวายจินๆ นะพี่น้องเอ๋ย" ถ้าจะให้ดีท่านควรศึกษาดูให้ถ่องแท้เสียก่อนๆ ที่จะขายถูกๆหรือชำระล้าง หักดูเนื้อในอะไรประมาณนั้น และผมเชี่อแน่ว่าเมื่อร้อยสองร้อยปีก่อนนั้นคงไม่มีใครอุตตริมาทำพระเก้ขายหรอก นอกจากลอกเรียนแบบพิมพ์ เพื่อให้ยาติโยมไว้บูชาติดตัว หรือไม่ก็ร่วมกันทำแล้วนำไปบรรจุกรุเพื่อสืบทอดพระศาสนา เขาทำเพื่อหวังบุญกุศล ไม่ใช่เงินนะโยม นี่อะไรกันนั่นก็เก้ นี่ก็เก้" ถ้าไม่เชื่อลองไปค้นขว้าข้อมูลในหอสมุดแห่งชาติดูว่ามศูนย์พระเครื่องอะไรบ้างในยุคนั้น "ยกเว้นยายขำ "นี่หรือที่คนเขาเรียกกันว่าเชียน" ถ้าศึกษากันจริงๆแล้วจะเห็นได้ว่าพระเครี่องที่ดังๆอยู่ในชุดเบญจะภาคี
แตกกรุออกมาในสมัยรัชการที่ห้าเกือบทั้งสิ้น, ก็ประมาณร้อยกว่าปีมานี่เอง,